Katalog ras psów

Wygląd
Dogi argentyńskie odznaczają się jednolitym, białym umaszczeniem. Dopuszczalna jest pojedyncza, czarna plama wokół oka, jednak jedynie wówczas, gdy nie zajmuje ona więcej niż 10% powierzchni głowy.

Zachowanie i charakter
Psy tej rasy są bardzo opanowane i silne. Sprowokowane, potrafią zaciekle walczyć, zazwyczaj jednak zachowują się powściągliwie. Mało szczekają. Na swoim terytorium nie tolerują innych osobników tej samej rasy. Ich prowadzenie wymaga dyscypliny i silnego charakteru, odpłacają jednak silnym przywiązaniem do swojego pana. Dogi argentyńskie uczą się bardzo szybko i łatwo poddają tresurze. Uznawane za groźne, psy tej rasy mogą być hodowane jedynie za specjalnym zezwoleniem.

Historia
Pochodzący od mastiffów dog argentyński to jedna z nielicznych ras wywodzących się z Ameryki Południowej. Psy te powstały w wyniku krzyżówek mastffa, bulteriera, buldoga angielskieog i boksera. Nad jej utworzeniem pracował w latach 20-tych ubiegłego wieku Dr. Martinez z Cordoby. Rejestracja rasy miała miejsce w 1973 roku.

Użytkowość
Dog argentyński jest świetnym psem myśliwskim, wykorzystywanym do polowania na dużą zwierzynę, taką jak pumy i dzikie świnie. Jego wszechstronne umiejętności wykorzystują również służby mundurowe, takie jak policja czy straż graniczna. Sporadycznie wykorzystuje się je także jako psy stróżujące.

Zdrowie i pielęgnacja
Do momentu wprowadzenia oficjalnego zakazu w 2004 roku, psom tej rasy często przycinano uszy. Obecnie jednak takie praktyki nie są na terenie Unii Europejskiej dozwolone. Najczęstsze choroby dogów argentyńskich to skórne uczulenia oraz problemy ze słuchem. Bardzo aktywne, psy te wymagają dużej porcji zajęć ruchowych każdego dnia.

Wygląd
Dobermany to spore, silnie umięśnione psy o zwartej budowie, odznaczające się elastycznym, zwinnym, swobodnym i obszernym chodem, w czasie którego przednie kończyny wyrzucane są jak najdalej, co przypomina nieco chód rasowego konia dorożkarskiego. Umaszczenie psów tej rasy jest najczęściej czarne, podpalane lub czekoladowe. Inne odmiany kolorystyczne nie są akceptowane przez FCI, choć można spotkać także dobermany błękitne i białe. Ich sierść jest krótka, przylegająca, podszerstka brak.

Zachowanie i charakter
Psy tej rasy są bardzo zrównoważone, co nie zmienia faktu, że mają silne charaktery, które pozwalają im, kiedy to konieczne, zachować spokój, mimo silnego temperamentu. Dobermany bardzo silnie przywiązują się do członków swojej rodziny, choć ich kontakty z dziećmi wymagają nadzoru osób dorosłych. Przed podjęciem decyzji o przygarnięciu psa tej rasy należy zapewnić mu właściwe szkolenie.

Historia
Nazwa tej niemieckiej rasy pochodzi od nazwiska Karla Fryderyka Louisa Dobermanna, twórcy i pierwszego hodowcy. Nie jest udokoumentowane, jakich ras użyto do stworzenia dobermana, choć z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że były to owczarek, rottweiler, wyżeł niemiecki oraz beauceron. W późniejszych latach, chcąc uszlachetnić rasę, skrzyżowano ja z terrierem manchesterskim i greyhoundem. Dobermany błyskawicznie zdobyły sobie uznanie jako psy użytkowe o wielu zastosowaniach. Używali ich zarówno myśliwi, jak i służby porządkowe, stąd popularny kiedyś przydomek „psy żandarmów”.

Użytkowość
Pies o wszechstronnej użytkowości, wykorzystywany jako zwierzę obronne, towarzyszące i stróżujące. Rasa ta wykorzystywana jest przez policję.

Zdrowie i pielęgnacja
Doberman to pies niezbyt podatny na choroby – warunkiem jest jednak zapewnienie mu odpowiedniej diety, gdyż układ pokarmowy psów tej rasy odznacza się dużą wrażliwością. Potrzebuje dużych, codziennych dawek ruchu oraz systematycznego wyczesywania.

Wygląd
Cechą charakterystyczną rasy jest jej czarne umaszczenie, niekiedy z siwymi przesiewami.

Zachowanie i charakter
Są to zwierzęta duże, silne, wytrzymałe i odporne na surowy klimat Rosji a przede wszystkim bardzo chętne do współpracy z człowiekiem. Bardzo inteligentne, łatwo poddają się szkoleniu. Czernysze są psami o bardzo zrównoważonym charakterze i średnim temperamencie – z tego powodu dobrze czują się nawet w małych mieszkaniach, choć nie wolno zapominać o niezbędnej mu dziennej dawce ruchu. Zwierzęta tej rasy są odważne i pewne siebie. Szczekają bardzo mało albo wcale.

Historia
Hodowla tej rasy zaczęła się po drugiej wojnie światowej. W Wyspecjalizowanym Ośrodku Hodowli Psów Służbowych w ZSRR rozpoczęto pracę nad rasą, której przedstawiciele mięli być w zamyśle uniwersalnymi psami służbowymi. Kładziono nacisk przede wszystkim na cechy charakteru psa – jego wygląd był na dalszym planie. Czarny terier to potomek kilku ras, jednak najważniejsze dla jego stworzenia byly cztery z nich: sznaucer olbrzymi, rottweiler, airedale terier i nowofunland. Standard rasy został zatwierdzony przez FCI w 1984 roku.

Użytkowość
Zwierzęta tej rasy są bardzo wszechstronne. Doskonale sprawdzają się jako psy obronne, stróżujące, są też świetnymi towarzyszami dzieci i psami rodzinnymi.

Zdrowie i pielęgnacja
Pies tej rasy nie powinien mieć specjalnych problemów zdrowotnych, o ile zapewniona zostanie mu odpowiednia pielęgnacja. Do 2 roku życia ma duże wymagania żywieniowe. Dużym plusem rasy jest fakt, że czarne teriery nie linieją, wymagają jednak systematycznego i częstego szczotkowania oraz kąpieli. W przypadku, gdy nasz pupil nie jest psem wystawowym, dobrym pomysłem jest strzyżenie go krótko 2-3 razy w roku.

Wygląd
Krzyżówka owczarka z wilkiem doprowadziła do wyszlachetnienia jego wyglądu. Psy te są na pierwszy rzut oka bardzo podobne do wilków – mają takie same wymiary i wilczaste umaszczenie. Przez wiele lat psy tej rasy selekcjonowano głównie pod kątem cech użytkowych – wygląd był kwestią drugorzędną.

Zachowanie i charakter
Po swoich dzikich przodkach czechosłowacki wilczur odziedziczył zdumiewającą zdolność do bardzo szybkiego regenerowania sił – po przebiegnięciu 100 kilometrów potrzebuje on jedynie kilku godzin, by w pełni wypocząć. Mają bardzo dobry zmysł węchu i orientacji, który wyostrza się w nocy. Psy te wymagają odpowiedzialnego i starannego treningu. Łatwo przywiązują się do swoich opiekunów, choć nawiązywanie kontaktu z obcymi nastręcza im trudności. Właśnie ta skłonność do faworyzowania jednego opiekuna sprawiła, że odstąpiono od używania psów tej rasy w wojsku. Mimo silnego przywiązania do właściciela, czechosłowacki wilczur jest psem bardzo niezależnym – z tego powodu potrzebuje pewnego siebie, silnego opiekuna, który będzie potrafił nim właściwie pokierować.

Historia
Ceskoslovensky Vlcak to jedna z nielicznych ras, stanowiących krzyżówkę psa, ściśle rzecz biorąc, owczarka niemieckiego i wilka. Krzyżówka taka została stworzona w celu poprawienia cech użytkowych owczarka. Prace nad utworzeniem tej rasy rozpoczęto w 1957 roku – psy te stworzono specjalnie z myślą o czechosłowackiej straży granicznej. Pierwsze psy tej rasy urodziły się w 1958 roku. Szybki przyrost liczebności rasy umożliwił rozpoczęcie cywilnej hodowli tych zwierząt – początkowo głównie na Słowacji. Pula genetyczna czechosłowackich wilczurów była jeszcze kilka razy powiększana o domieszki wilczej krwi, jednak od 1983 roku nie są one stosowane. Rasa została uznana przez FCI w 1989 roku. W Polsce pierwszy osobnik tej rasy pojawił się w 1973 roku.

Użytkowość
Doskonały węch czyni z czechosłowackich wilczurów świetne psy tropiące. Podobnie, jak owczarki, są dość wszechtronnymi psami użytkowymi.

Zdrowie i pielęgnacja
Rasa ta nie jest zbyt kłopotliwa w pielęgnacji – wystarczy systematyczna i staranna pielęgnacja oczu i pazurów oraz, co zrozumiałe, spore dzienne dawki ruchu.

Wygląd
Czysto białe z ostro odgraniczonymi, okrągłymi plamiami umaszczenie czyni z dalmatyńczyka jedną z najbardziej rozpoznawalnych ras. Małe dalmatyńczyki rodzą się białe, czarne lub watrobianobrązowe cętki pojawiają się u nich mniej więcej w drugim tygodniu życia. Plamy na głowie, pysku, uszach, nogach, ogonie i skrajnych partiach tułowia powinny być mniejsze niż plamy na pozostałych częściach ciała. Psy w czarne cętki mają czarne nosy, psy w cętki brązowe – czekoladowe. Oczy mogą przybierać barwę czarną, niebieską, brązową lub żółtą.

Zachowanie i charakter
Odważny, przyjacielski zarówno w stosunku do ludzi, jak i innych zwierząt, inteligentny i czujny pies, doskonały towarszysz. Dalmatyńczyk bardzo przywiązuje się do wszystkich członków rodziny i bardzo przyjaźnie zachowuje w stosunku do dzieci. W razie zagrożenia potrafi zareagować bardzo odważnie i zdecydowanie. Doskonała pamięć sprawia, że jest łatwy do ułożenia, choć nad tresurę przedkłada zabawę. Nie zawsze chętnie podporządkowuje się poleceniom człowieka.

Historia
Istnieje kilka róznych hipotez dotyczących pochodzenia terj rasy. Być może dotarła ona do Europy wraz z Cyganami z Azji przez Dalmację. Możliwe jest również, że jej przodkami były łaciate psy ze starożytnego Egiptu. Niezależnie od prapoczątków rasy, leżąca w rejonie Bałkanów Dalmacja wydaje się krainą bardzo znaczącą dla jej rozwoju. W XVI wieku psami tego typu Turcy posługiwali się do polowań, wykorzystywano je również w charakterze psów bojowych. W ten sposób dotarły w 1683 roku pod Wiedeń, skąd Jan III Sobieski przywiózł aż 26 zwierząt tej rasy. W XVII – XVIII wieku zwierzęta o wyglądzie zbliżonym do dalmatyńczyków były używane przez angielską i francuską arystokrację do polowań. Prawdopodobnie przez Anglię trafiły do Stanów Zjednoczonych. Tam przez jakiś czas były z powodzeniem wykorzystywane przez Straż Pożarną. Dzięki niebanalnemu umaszczeniu dalmatyńczyki są jednak przede wszystkim psami ozdobnymi, częściej niż jakiekolwiek inne rasy pojawiającymi się w filmach czy na obrazach.

Użytkowość
Dalmatyńczyk jest hodowany przede wszystkim jako pies rodzinny i do towarzystwa. Jego rozliczne talenty pozwalają jednak na wykorzystywanie go także w innych celach – w USA w służbach celnych, we Francji zaś do… poszukiwania trufli.

Zdrowie i pielęgnacja
Sporą uciążliwością może być lnienie, które u tej rasy trwa praktycznie przez cały rok. Z tego względu należy systematycznie wyczesywać psa. Do najczęstszych schorzeń występujących u tej rasy zaliczane są kamica moczanowa, głuchota, nefropatia, cisawica oraz skręt żołądka.

Wygląd
Współczesne bloodhoundy są nieco mniejsze od psów hodowanych u schyłku ubiegłego stulecia. Najbardziej typowymi cechami tej rasy są wąska głowa z wyraźnym guzem potylicznym i pofałdowaną skórą, mocniejsza u samców i nieco bardziej subtelna u samic, oryginalny ruch, przywodzący na myśl swingowanie. Krótka sierść psów tej rasy ma kolor rdzawobrązowy lub czarno-rdzawo-brązowy. Dopuszczalne są niewielkie, białe plamy na ogonie, łapach i klatce piersiowej. W przypadku psów o płowej maści konieczna jest wyraźna pigmentacja nosa.

Zachowanie i charakter
Psy tej rasy są nieco nieśmiałe, ale bardzo przyjacielskie. Silnie związane ze swoim właścicielem, wobec innych ludzi pozostają raczej obojętne, wręcz niechętne. Obce są im jednak wszelkie agresywne zachowania. Ich tresura jest stosunkowo prosta, choć nie można się w trakcie szkolenia uciekać do żadnych kar, które bardzo je ranią. Postępy osiągać należy raczej na drodze perswazji.

Historia
Nazwa Bloodhound pochodzi od wcześniejszej, angielskiej nazwy blooded hound, oznaczającej psa czystej krwi. Bloodhoundy są w prostej linii potomkami psów św. Huberta, hodowanych przez wiele stuleci w klasztorze w Ardenach w całkowitej izolacji i bez możliwości kontaktowania się z innymi psami. Obecnie dla Bloodhoundów i psów św. Huberta przyjęto jeden wzorzec, opisujący głównie psy w typie angielskim.

Użytkowość
Niezwykle czuły węch czyni bloodhounda doskonałym psem poszukiwawczym – bywa on zatem wykorzystywany przez policję i służby ratownicze. Zmalało jego zastosowanie jako psa myśliwskiego. Jako pierwsza rasa został wykorzystany w służbach porządkowych – miało to miejsce w 1805 roku.

Zdrowie i pielęgnacja
Psy tej rasy, ze względu na swoje skłonności do tycia, wymagają sporych dawek ruchu.

Wygląd
Biały owczarek szwajcarski to pies średniego wzrostu i sporej muskulaturze, odznaczający się harmonijną budową i sylwetką zamkniętą w prostokącie. Białe umaszczenie występuje w wariancie krótkowłosym i długowlosym. Gęste i dobrze przylegające futro tego psa dzięli się na włosy okrywowe i podszerstek. Jest dłuższe na szyi i tylnej stronie kończyn, dłuższe na kufie, części twarzowej głowy i przedniej stronie kończyn.

Zachowanie i charakter
Psy tej rasy odznaczają się dużą odwagą, ale nie agresją. Godny podziwu jest ich temperament i zapał do pracy, dzięki któremu bardzo szybko przyswajają wiedzę, w tym nawet najbardziej skomplikowane zadania. Choć wobec obcych zachowuje dystans, jest bardzo uprzejmy i czuły wobec osoby, którą uzna za swojego pana. Spokojny i pewny siebie, odznacza się czujnością i bystrością.

Historia
Biały owczarek szwajcarski, wbrew nazwie, jako rasa wywodzi się ze Stanół Zjednoczonych i Kanady. Około 1970 roku pierwsze osobniki trafiły do Szwajcarii. Rasa została uznana w 1991 roku.

Użytkowość
Podobnie jak owczarki niemieckie, białe owczarki szwajcarskie są psami bardzo wszechstronnymi, stąd ich znaczna użytkowość. Świetnie sprawdzają się w roli psów rodzinnych, również ze względu na swoją ogromną tolerancję i opiekuńczość wobec dzieci. Bywa używany jako pies policyjny, wojskowy, stróżujący a także do zadań specjalnych, jako przewodnik niewidomych, pies lawinowy, tropiący i pasterski.

Wygląd
Mocnej budowy, silny pies o klinowatej, proporcjonalnej czaszce. Jego szczęka i żuchwa mają tę samą długość, linie czoła i kufy są do siebie równoległe zaś stop słabo zaznaczony. Duże oczy mają owalny kształt i są osadzone nieco skośnie. Oczy i nos są czarne u psów czarnych, brązowe zaś u brązowych. Małe, osadzone nieco powyżej linii oczu uszy pokryte są krótkimi kędziorkami. Głęboka klatka piersiowa w okolicy mostka sięga łokci. Dobrze wysklepione żebra zachodzą do tyłu. Ogon przedłuża harmonijnie górną linię ciała, sięgając mniej więcej stawu skokowego. Gdy pies jest w ruchu, nosi go prosto z linią grzbietu. Charakterystyczna dla tych psów jest sierść, krótka, gęsta i ściśle skręcona w małe loczki. Występuje w dwóch rodzajach umaszczenia – czarnym i kasztanowym.

Zachowanie i charakter
Curly coated retriever to inteligentny i zrównoważony, godny zaufania przyjaciel rodziny. Jako pies myśliwski wykazuje pewną potrzebę niezależności i rezerwę, bywa nieposłuszny. Wobec innych zwierząt zachowuje daleko posuniętą rezerwę, bywa agresywny i nieprzyjazny.

Historia
Jest to najstarsza rasa z grupy retreiverów. Ustalenie wzorca miało miejsce w 1860 roku w Wielkiej Brytanii – od tego czasu pozostaje on praktycznie niezmieniony. Dokładna geneza rasy nie jest znana. Wielu badaczy przyjmuje, że Curly jest bliskim krewnym irlandzkiego spaniela wodnego. Prawdopodobnie te dwie rasy są potomkami podobnej do pudli rasy psów wodnych. Curly coated retriever nigdy nie zdobył takiej popularności, jak Labrador Retriever czy Golden Retriever. Na całym świecie populacja tej rasy wynosi zaledwie kilka tysięcy sztuk.

Użytkowość
Typowy pies myśliwski. Jako jedyny z retrieverów może być wykrzystywany jako pies stróżujący.

Zdrowie i pielęgnacja
Curly coated retriever potrzebuje bardzo długiego treningu – do polowania nadaje się dopiero w wieku mnej więcej trzech lat. Psy tej rasy polecane są doświadczonym i konsekwentnym hodowcom. Niezbędna jest mu spora, dzienna dawka ruchu.

Wygląd
Nieco mniejszy i lżejszy od cocker spaniela angielskiego, cocker spaniel amerykański różni się od niego również sierścią – nieco dłuższą, gładką lub pofalowaną. Zwarty i umięśniony tułów z głęboką klatką piersiową oraz mocno zaokrąglona głowa z krótką kufą i mocno zaznaczonym stopem. Czaszka odznacza się mocnym uwypukleniem łuków brwiowych. Oczy występują w kolorach od czarnego do orzechowego. Uszy zwisające, osadzone na wysokości oczu, z dłuższymi włosami na końcach. Ogon noszony jest na wysokości grzbietu lub nieco ponad nim. Zwyczajowo się go przycina. Umaszczenie może przybierać kilka kolorów, od czarnego, podpalanego ciemnym złotem, przez platynowy, rudy, kremowy. Istnieją także odmiany łaciate i nakrapiane.

Zachowanie i charakter
Wesoły i aktywny, łatwy do ułożenia pies. Jego posłuszeństwo, uległość oraz umięjętność szybkiego przyswajania informacji sprawiają, że jest łatwy do ułożenia i może być polecany nawet początkującym hodowcom.

Historia
Cocker spaniele amerykańskie powstały po przewiezieniu do USA cocker spanieli angielskich w XIX wieku. Używane w swojej ojczyźnie do polowania na duże ptactwo, pierwotnie cocker spaniele były nieco większe. Głównym celem polowań w Ameryce były niewielkie ptaki – stąd mniejsze rozmiary psa to nic innego jak jego przystostosowanie do nowych warunków. Do oficjalnego rozdzielenia tych dwóch ras doszło w latach 30-tych XX wieku.

Użytkowość
Pierwotnie używany głównie do polowań, obecnie stał się głównie wesołym i łagodnym psem rodzinnym.

Zdrowie i pielęgnacja
Kilkadziesiąt minut codziennego spaceru oraz regularne szczotkowanie to to, co w pierwszej kolejności należy zapewnić psu tej rasy. Regularnie wyprowadzany, nie potrzebuje dużego domu czy ogrodu.

Wygląd
Spory pies o imponującym, upodabniającym go do lwa futrze. Charakterystyczną cechą psów rasy Chow Chow jest nie tylko gęste, obfite futro, ale i sposób, w jaki się poruszają. Chodząc na opuszkach palców, sprawiają wrażenie, jakby poruszały się na szczudłach. Ze względu na czarno – niebieski kolor języka, dziąseł i podniebienia, bywa nazywany „psem, który polizał niebo”. Umaszczenie psów tej rasy jest jednolite, rude, czarne, białe, kremowe lub niebieskie. Puszysta sierść składa się z dwóch warstw.

Zachowanie i charakter
Spokojny, pełen godności i powagi i bardzo inteligentny pies, którego bardzo trudno wyprowadzić z równowagi. Niezależność i nieco kocia natura Chow Chowów sprawia, że trudno poddają się tresurze i bardzo niechętnie wypełniają polecenia. Do ich prowadzenia potrzebny jest doświadczony i stanowczy hodowca. Psy tej rasy są w stanie zaakceptować tylko jednego pana, któremu okazują czułość i oddanie. Chow Chow jest psem o dominującym charakterze. Dąży do podporządkowania sobie domowników i innych zwierząt. Wobec obcych zachowuje dystans i nieufność. Przyjazne wobec innych zwierząt, Chow Chowy nie zawsze są przez nie akceptowane ze względu na swoje specyficzne sapanie, które bywa traktowane jak przejaw agresji.

Historia
Do Chin, skąd pochodzi rasa, przodkowie Chow Chowa trafili prawdopodobnie z Tybetu. Pierwsze wzmianki na temat rasy pojawiły się w XI w. p.n.e. Chow Chowy były trzymane na dworze cesarskim, gdzie wykorzystywano je do polowań, w których sprawdzały się jako gończe i płochacze. Przez chińskich mnichów wykorzystywane były jako psy stróżujące. Rasa ta nie jest hałaśliwa, choć bardzo czujna, nadawała się zatem do pilnowania świątyń. Chow chowy wykorzystywano również jako psy pociągowe. Ich wszechstronna użytkowość nie zmienia faktu, że w swej ojczyźnie uważane są za zwierzęta rzeźne i z tego powodu niemal zupełnie w Chinach wyginęły. W XVIII wieku psy tej rasy trafiły do Wielkiej Brytanii, przywiezione w prezencie dla królowej. Do Polski pierwsze osobniki trafiły w latach 20-tych XX wieku.

Użytkowość
Dawniej wykorzystywane jako psy myśliwskie, pociągowe, obecnie są przede wszystkim zwierzętami ozdobnymi i do towarzystwa, sporadycznie wykorzystywanymi również jako psy stróżujące.

Zdrowie i pielęgnacja
Staranniej pielęgnacji wymaga gruba i gęsta sierść Chow Chowów. Specyficzne osadzenie oczu sprawia, że tej części ciała należy poświęcić szczególną uwagę, codziennie przemywając. Psy tej rasy bardzo źle znoszą upały. Latem należy zadbać o to, by zawsze miały dostęp do wody i cienia.