Katalog ras psów

Wygląd
Pies o typowej dla chartów, smukłej budowie. Długa i szczupła głowa niemal pozbawiona jest krawędzi czołowo – nosowej, co nadaje jej wyraźnie wąski, spiczasty kształt. Nos jest czarny a oczy ciemne, czujne, mają kształt migdałów. Małe, delikatne uszy są niezwykle ruchliwe. Grzbiet powinien być lekko łukowaty, klatka piersiowa głęboka, ale raczej wąska. Długi ogon jest obficie owłosiony, prosty lub w kształcie sierpowatym, ale nie zakręcony. Chart rosyjski nosi swój ogon nisko. Sierść psów tej rasy jest długa, preferowana jest kręcona, choć dopuszcza się także pofalowaną lub gładką. Na głowie, uszach i przodzie kończyn powinna być krótka i gładka. Umaszczenie psów tej rasy jest różne – nie dopuszcza się jedynie maści całkowicie białej.

Zachowanie i charakter
Ten znakomity pies myśliwski jest wzrokowcem – swoją zdobycz lokalizuje wzrokiem. Szybki i wytrzymały biegacz. Charty rosyjskie są na ogół spokojne i wierne, choć należy pamiętać, że jest to rasa myśliwska. Ściśle przestrzegają hierarchii w stadzie i potrzebują zdecydowanego opiekuna, który będzie potrafił powściągnąć ich samowolność i indywidualizm. W przypadku tej rasy niezbędny jest trening posłuszeństwa.

Historia
Borzoj ma prawdopodobnie tych samych przodków, co saluki i chart afgański, jego korzeni należy zatem szukać na Wschodzie. Rasy będące jego protoplastami nie potrafiły najprawdopodobniej przetrwać surowych zim na Północy, hodowcy zatem krzyżowali je z długonogim typem ras collie, chcąc otrzymać niezbędną wytrzymałość i długą, kręconą sierść. Charty rosyjskie były pupilami rosyjskiej arystokracji. Używano ich do tradycyjnych polowań na wilki. W 1842 roku sprowadzono je do Wielkiej Brytanii – były prezentem Cara dla królowej Wiktorii. Do Ameryki trafiły w 1889 roku.

Użytkowość
Te wytrzymałe psy myśliwskie coraz częściej występują w roli psów ozdobnych i do towarzystwa.

Zdrowie i pielęgnacja
Wyzwania stojące przed hodowcą chartów rosyjskich to po pierwsze ogromny apetyt tej rasy i konieczność zagwarantowania chartowi odpowiednio zbilansowanej diety, z drugiej zaś strony jego ogromna potrzeba ruchu. Koniecznością jest także staranna pielęgnacja sierści charta rosyjskiego.

Wygląd
Wygląd psów tej rasy jest bardzo charakterystyczny, głównie za sprawą krótkich, mocnych kończyn. Wysklepiona głowa z widocznym guzem potylicznym przyozdobiona jest kilkoma fałdami koło brwi i obfitymi, ciężkimi faflami. Oczy są – w zależności od maści – orzechowe lub brązowe. Czerwień dolnej powieki jest ledwo widoczna. Uszy osadzone są poniżej poziomu oczu. Uszy bassetów są długie, wiotkie, aksamitne i zawijają się do wewnątrz. Gładka i krótka sierść przylega do ciała a jej maść jest zróżnicowana. Szeroki, długi grzbiet jest prosty a klatka piersiowa umiarkowanie głęboka. Długi, silny ogon zwęża się i lekko zagina, kiedy pies się rusza.

Zachowanie i charakter
Ten niepozorny, mały piesek to prawdziwy wulkan energii. Jest to wyjątkowo wesoły, żywy pies, bardzo oddany swojej rodzinie i świetnie rozumiejący się z dziećmi. Ułożenie go jest stosunkowo proste ponieważ jest posłuszny. Może sprawiać trudności jedynie w momentach, gdy w trakcie spaceru odżyją w nim myśliwskie instynkty – gdy poczuje zapach zwierzyny często przestaje reagować na polecenia właściciela.

Historia
Ta silna rasa krótkonogich psów gończych zrodziła się pod koniec XVI wieku we Francji. Kształt głowy i ostrość węchu sugerują jego bliskie pokrewieństwo z bloodhoundem. Przypuszcza się, że basset jest wynikiem mutacji w tej rasie, która spowodowała karłowatość. Psy te stały się popularne w XIX wieku, zwłaszcza wśród myśliwych polujących pieszo. Mimo swej powolności, świetnie sprawdzały się do polowań na zające, króliki i bażanty.

Użytkowość
Basset uważany jest za jednego z najlepiej tropiących psów gończych. Sprawdza się dobrze również jako towarzysz rodziny.

Zdrowie i pielęgnacja
Niezgrabny chód basseta i jego śmieszny sposób chodzenia nie oznaczają, że pies nie potrzebuje ruchu. Zaniedbany w tej materii szybko przybiera na wadze a otyłość u tej rasy może być przyczyną wielu poważnych problemów zdrowotnych.

Wygląd
Pies o długiej głowie z umiarkowaną krawędzią czołowo – nosową i mocnymi szczękami. Bursztynowe lub niebieskoszare oczy mają średnią wielkość. Uszy są osadzone wysoko, długie i lekko zawinięte. Linia grzbietu powinna być równa a klatka piersiowa głęboka z szeroko rozstawionymi żebrami. Ogon może być noszony pod dowolnym kątem. Preferowane jest umaszczenie srebrnoszare, choć dopuszczalne są też barwy mysioszare, bez domieszek białego, z wyjątkiem niewielkiego znacznika na klatce piersiowej.

Zachowanie i charakter
Łagodny i pogodny, wyżeł weimarski potrzebuje konsekwentnego i zdecydowanego hodowcy, który pomoże mu rozwinąć wszystkie jego talenty. Wyżeł weimarski to jednak pies, który lubi chadzać własnymi ścieżkami. Pełen temperamentu, miewa skłonności do samowoli i bywa bardzo zaciekły.

Historia
Wyżeł weimarski jest zarówno efektem naturalnego procesu krzyżowania ras, jak i zabiegów hodowców, dążących do uzyskania psa o określonych umiejętnościach. Szare psy myśliwskie znane były w Niemczech przynajmniej od 1630 roku, ale dopiero w XIX wieku, kiedy szlachta z Weimaru, znajdująca upodobanie w myślistwie, wzięła los tej rasy w swoje ręce, uformowała rasę według własnych potrzeb. Efektem jej zabiegów było uzyskanie doskonałego i wszechstronnego psa do polowań, wykorzystywanego do łowów tak na dużą, jak i na małą zwierzynę. Aż do roku 1929 rasa była bardzo skrupulatnie kontrolowana przez Klub Hodowców Wyżła Weimarskiego a jej hodowla poza granicami Niemiec była zakazana. Początek kariery wyżła weimarskiego jako popularnego psa sportowego rozpoczął się w latach trzydziestych, kiedy jednemu z amerykańskich entuzjastów rasy udało się sprowadzić psa do Ameryki.

Użytkowość
Wyżeł weimarski krótkowłosy to pies o szerokiej gamie umiejętności myśliwskich, wykorzystywany do polowań na grubą i drobną zwierzynę. Spełnia się także w charakterze psa rodzinnego.

Zdrowie i pielęgnacja
Jak wszystkie psy myśliwskie, wyżeł weimarski potrzebuje dużo ruchu na świeżym powietrzu i zdecydowanie preferuje życie na wsi. Ze względu na trudny charakter tej rasy zaleca się staranne wybieranie szczeniąt jedynie z renomowanych hodowli.

Wygląd
Springer spaniel angielski to średniej wielkości pies o szerokiej głowie z wyraźnie zaznaczonym stopem. Charakterystyczna jest wyraźna bruzda pomiędzy oczami. Osadzone na linii oczu, blisko głowy uszy współgrają z ciemnorzechowymi oczami o czujnym, miłym spojrzeniu. Trzecia powieka nie powinna być widoczna. Silnie umięśniony tułów z dobrze rozwiniętą klatką piersiową zakończony jest nisko osadzonym, dobrze owłosionym, noszonym poziomo ogonem. Sierść przylega ściśle. Jest odporna na niepogodę, ale nie szorstka. Preferowana jest maść wątrobiana z białym lub biało czarnym, dopuszczalne są podpalane łaty.

Zachowanie i charakter
Ten silny pies jest bardzo pogodny i żywiołowy. Jest doskonałym kompanem i świetnie sprawdza się w roli psa rodzinnego. Pełen dobrej woli i wierny, jest dobrym towarzyszem zabaw dla dzieci.

Historia
Gdy stara i różnorodna grupa psów zwana „spanielami lądowymi” została podzielona na dwie osobne, większe osobniki nazwano springer spanielami gdyż były one używane przede wszystkim do płoszenia (ang. „spring”) zwierzyny dla sokolników). Aby wykonywać tę pracę z dobrym skutkiem, potrzeba było dużo wytrzymałości i wytrwałości oraz czułego nosa i niewyczerpanej pasji płoszenia ptaków. Z wprowadzeniem broni palnej rola rasy zmieniła się i zaczęto wymagać od niej także aportowania.

Użytkowość
Springer spaniel angielski to pies myśliwski, który coraz częściej występuje w roli zwierzęcia do towarzystwa i psa rodzinnego.

Zdrowie i pielęgnacja
Pies ten, choć może zaadaptować się do życia w mieście, pozostaje zwierzęciem stworzonym do życia na wsi. Potrzebuje stałych, dużych dawek ruchu. Starannej pielęgnacji wymaga również jego sierść.

Wygląd
Seter irlandzki to pies średniej wielkości, ze względu na swoje umaszczenie nazywany często po prostu „czerwonym psem”. Jego długa, wąska głowa odznacza się wyraźnym stropem i kwadratowo zakończoną kufą. Uszy osadzone są nisko, blisko głowy, pokryte jedwabistymi, długimi włosami. Oczy mają barwę orzechową lub ciemnobrązową. Charakterystyczna dla tej rasy sierść ma barwę soczystokasztanową, bez czerwonych smug i z kilkoma jedynie białymi włosami. Dobrze umięśniony tułów zakończony jest zwężającym się, nisko osadzonym i noszonym na wysokości grzbietu ogonem.

Zachowanie i charakter
Psy tej rasy odznaczają się niezwykłą żywiołowością. Wierne, psotne i pobudliwe, mają mnóstwo wdzięku, ale potrzebują także stanowczego traktowania i gruntownego przeszkolenia, które pozwoli im wpoić zasady posłuszeństwa.

Historia
Przodkami setera irlandzkiego były najprawdopodobniej spaniele, inne setery oraz hiszpańskie wyżły. Początkowo rasa ta była rudobiała – umaszczenie jednolicie rude uzyskano dopiero w XIX wieku.

Użytkowość
Początkwo, jak pozostałe setery, używane były głównie do wystawiania zwierzyny, którą potem chwytano w sieć. Stopniowo stały się popularnymi psami rodzinnymi i do towarzystwa.

Zdrowie i pielęgnacja
Podstawowym wymaganiem psów tej rasy jest codzienna, duża dawka ruchu.

Wygląd
Labradory to jedna z popularniejszych i lepiej rozpoznawalnych ras psów. Charakteryzuje je szeroka czaszka z mocnymi szczękami oraz osadzone z tyłu głowy, zwisające uszy. Brązowe lub orzechowe oczy mają średnią wielkość i niezwykle inteligentny wyraz. Niepowtarzalną cechą tej rasy jest gruby u nasady, zwężający się ku końcowi, pokryty krótkim, grubym futrem „ogon wydry”. Krótka, twarda sierść jest doskonałą ochroną przed wilgocią. Powinna mieć kolor jednolicie czarny lub żółty, choć dopuszczalna jest biała łata na piersi.

Zachowanie i charakter
Labrador to pies pogodny, sympatyczny, lojalny i absolutnie godny zaufania. Wykazuje się cierpliwością i spokojem w kontaktach z dziećmi, jednak w razie potrzeby jest zaciekłym stróżem i dzielnie broni swojej rodziny i jej dobytku.

Historia
Kariera labradora przebiegała w trzech osobnych etapach. Zaczynał jako pies rybacki w Nowej Funlandii, gdzie był szkolony do przynoszenia sieci z niebezpiecznych, lodowatych wód. Była to prawdopodobnie rasa znana jako St. John’s Newfounland. Hodowcy psów tej rasy, sprzedając ryby, sprzedawali także swoje psy. Głównymi ich odbiorcami byli Anglicy. W swojej nowej ojczyźnie labradory były chętnie wykorzystywane do polowań. W 1887 roku wielki entuzjasta psów tej rasy – lord Malmesbury wymyślił nazwę „labradory”. Stopniowo doceniano nie tylko zalety labradorów podczas polowań, ale i ich oddanie, równowagę i towarzyskość, co pozwoliło im stać się jednymi z najpopularniejszych psów rodzinnych.

Użytkowość
Psy tej rasy łączą zalety psów myśliwskich, rodzinnych i zwierząt do towarzystwa. Pojętność i inteligencja sprawiają, że często są szkolone do zadań specjalnych – na przykład jako przewodnicy niewidomych.

Zdrowie i pielęgnacja
Wyjątkowa zdolność adaptacji pozwala psom tej rasy dostosować się do niemal każdego stylu życia, jednak duża potrzeba ruchu sprawia, że nie będą one czuły się dobrze w niewielkich mieszkaniach. Aby utrzymać labradora w formie trzeba nie tylko zagwarantować mu częste i intensywne spacery ale i możliwość pływania.

Wygląd
Psy tej rasy odznaczają się szeroką głową z potężną kufą i czarnym nosem. Oczy golden retrievera są szeroko rozstawione, ciemne z ciemną oprawą. Osadzone wysoko uszy nie powinny być za duże. Dobrze wyważony tułów z głęboką klatką piersiową zakończony jest osadzonym poziomo ogonem, który nie powinien sterczeć ani zawijać się na końcu. Sierść jest pofalowana lub gładka, z obfitym podszyciem o barwie złotej lub kremowej, bez białych plam.

Zachowanie i charakter
Psy tej rasy są niezwykle łagodne i pogodne. Doskonale czują się w towarzystwie małych dzieci. Inteligentne, bez trudu poddają się tresurze.

Historia
Rasa ta wywodzi się bezpośrednio od gładkowłosych retrieverów – popularnych psów myśliwskich, specjalizujących się w wystawianiu zwierzyny. Golden retrievery zostały stworzone z myślą o polowaniach na dzikie ptactwo. Po przodkach – seterach i nowofunlandach odziedziczyły zamiłowanie do wilgotnego i zimnego klimatu. Efektem krzyżówek ze spanielem wodnym jest wyjątkowe zamiłowanie psów tej rasy do pływania.

Użytkowość
Chociaż golden retriever z natury pozostaje psem myśliwskim, może być także doskonałym psem do towarzystwa dla całej rodziny.

Zdrowie i pielęgnacja
Rasa ta wymaga odpowiednio dużych ilości ruchu i zdecydowanie preferuje zimowy klimat. Potrzebuje regularnej pielęgnacji – szczególnie starannego wyczesywania obfitego futra.

Wygląd
Psy tej rasy odznaczają się mocną, choć często zróżnicowaną budową. Wyróżniamy File typu dogowatego – wysokie i szczupłe oraz bardziej przysadziste i tęższe file typu mastifowatego. Charakterystyczną cechą tej rasy jest silnie rozbudowany fałd skórny w okolicach podgardla. Spotyka się reprezentantów rasy różnorakiego umaszczenia. Za niedopuszczalne uznawane jest jedynie umaszczenie marmurkowe, łaciate, białe lub z większym niż jedna czwarta udziałem bieli.

Zachowanie i charakter
Fila to doświadczony pies dla zdecydowanego właściciela. Psy tej rasy cechuje silny, dominujący charakter. Na swoim terenie nie tolerują obcych i są w stanie ofiarnie i z wielkim oddaniem chronić swoich właścicieli oraz ich dobytku. W sytuacjach zagrożenia są zdeterminowane działać za wszelką cenę. Poza własnym terenem stają się mniej pewne siebie i reagują z większym spokojem. Choć z pozoru groźne, psy te potrafią być czułymi zwierzętami domowymi, z oddaniem opiekującymi się dziećmi i bardzo cierpliwymi.

Historia
Pochodzenie tej rasy nie zostało do końca zbadane. Do jej przodków zaliczyć można najprawdopodobniej przedstawicieli kilku ras europejskich, takich jak dog niemiecki, bloodhound, mastf angielski, buldog angielski, mastif neapolitański. Rasa powstała na terenie Ameryki Południowej i została przetransportowana do Europy przez hiszpańskich i portugalskich konkwistadorów.

Użytkowość
W przeszłości psy te używane były jako zwierzęta stróżujące na plantacjach a także jako zaganiacze bydła. Były używane w pościgach za zbiegłymi niewolnikami. Obecnie chętnie wykorzystywane w charakterze psów stróżujących, do czego znakomicie predysponują je takie cechy jak nieprzekupność i wrodzony dystans do obcych.

Zdrowie i pielęgnacja
Bez wątpienia nie jest to pies dla każdego a jego hodowla wiąże się z koniecznością poświęcenia mu sporej uwagi. Niezbędne jest szczotkowanie kilka razy w tygodniu oraz wyjątkowe dbanie o starannie zbilansowaną, prawidłową dietę. Psy tej rasy potrzebują także sporej dawki ruchu, wskazane jest zatem trzymanie ich tam, gdzie będą miały zapewniony spory wybieg.

Wygląd
Dogue de Bordeaux to krótkogłowy molos o nisko zawieszonym tułowiu. Zwierzęta tej rasy są krępe, odznaczają się atletyczną budową i okazałym wyglądem. Potężna, graniasta głowa osadzona jest na stosunkowo krótkiej ale bardzo muskularnej szyi, pokrytej dużą ilością luźnej i miękkiej skóry. Charakterystyczny dla tej rasy jest przodozgryz. Uszy są niewielkie, ciemniejsze niż reszta sierści, opadające. Psy te występują w różnych typach umaszczenia – od mahoniowego po izabelowate, zawsze są jednak jednobarwne.

Zachowanie i charakter
Psy tej rasy są zrównoważone i bezpieczne, choć w sytuacjach zagrożenia potrafią stanowczo interweniować w obronie swoich właścicieli. Nieco nieufne wobec obcych, domownikom okazują szacunek i przywiązanie. Psy tej rasy potrzebują stanowczych, zdecydowanych opiekunów, zdolnych do zaangażowania się w ich szkolenie. Choć inteligentne, Dogi de Bordeaux są bardzo uparte, ich szkolenie wymaga zatem sporo wysiłku. Psy tej rasy źle znoszą samotność i potrzebują obecności człowieka. Nie nadają się do trzymania w kojcu.

Historia
Przodkami tej rasy są najprawdopodobniej Mastiffy Angielskie i Buldogi. Jest to jedna z najstarszych ras francuskich, używana pierwotnie do polowania na grubą zwierzynę, zwłaszcza dziki. Dogi de Bordeaux były także psami do walk oraz pomocnikami rzeźników. W trakcie dwóch wojen światowych rasa ucierpiała tak bardzo, że zagrożona była wyginięciem – do jej całkowitego odbudowania doszło dopiero w latach sześćdziesiątych.

Użytkowość
Dogue de bordeaux to pies obronno – stróżujący. W przeszłości Dogi de Bordeaux były często wykorzystywane do walk psów.

Zdrowie i pielęgnacja
Dog de Bordeaux to rasa wymagająca pod względem żywienia, ma także dużą skłonność do alergii pokarmowych. Szczenięta rosną bardzo szybko a zbilansowana dieta jest bardzo istotna zwłaszcza w pierwszych miesiącach życia.

Wygląd

Jeden z największych psów, odznaczający się doskonale proporcjonalną sylwetką i pięknie wyrzeźbioną, długą i wąską głową, osadzoną na długiej i suchej szyi. Zaskakująco, w stosunku do swojego rozmiaru i masy zwinne. Szeroki i dobrze rozwinięty nos jest zazwyczaj czarny – wyjątkiem są dogi o maści arlekinowej, u których akceptowalna jest barwa cielista. Pies odznacza się głęboką kufą i dobrze wykształconymi, szerokimi szczękami. Wiszące uszy mają średnią wielkość. Pies tej rasy wyróżnia się harmonijnym, elastycznym ruchem. Krótka sierść jest gęsta i równo przylegająca. Występują trzy rodzaje umaszczenia: zółte i pręgowane, arlekin oraz błękitne.

Zachowanie i charakter

Psy tej rasy są opanowane, zrównoważone, odważne i karne. Doskonale nadają się na opiekunów dzieci ze względu na cechującą je łagodność i obojętną rezerwę w stosunku do obcych i wielkie przywiązanie do właściciela. Pojętne, łatwo się uczą i świetnie czują w mieszkaniu, w otoczeniu ludzi. Dogi są zwierzętami towarzyskimi i potrzebują stale kontaktu z człowiekiem. Trzymane w odosobnieniu stają się apatyczne, smutne i przygnębione.

Historia

Przodkami obecnego doga były prawdopodobnie niemiecki bulldog, jak i psy ras tropiących, polujące na dziki. Psy tej rasy były trzymane na dworach do polowań na grubego zwierza. Stopniowo, wraz z upadkiem myśliwskiej tradycji, dogi znajdowały coraz większe uznanie jako psy do towarzystwa. Pierwszy wzorzec rasy ustalony został w 1880 roku. Psy tej rasy są dość popularne w kulturze masowej – wszyscy znamy takie dogi jak kreskówkowy Scooby Doo, Ferdynand Wspaniały czy towarzysząca dzieciom Saba z powieści „W pustyni i w puszczy”.

Użytkowość

Dogi niemieckie to przede wszystkim psy ozdobne i do towarzystwa, jednak spore rozmiary predysponują je także do pełnienia roli psów obronnych.

Zdrowie i pielęgnacja

Dogi nie są kłopotliwe, o ile zagwarantuje im się ruch w odpowiednich dawkach. Ze względu na krótką, pozbawioną podszerstka sierść muszą zimą przebywać w ogrzewanych pomieszczeniach. Psy tej rasy wykazują genetyczne predyspozycje do skrętu żołądka, ich dieta powinna zatem być starannie skomponowana.